Download de Skate the Planet video:
Weekendje Texel
Eindelijk, ’t is 2e paasdag, de eerste dag van ons korte weekend op Texel. ’t Eerste weekend waarin we twee dagen achter elkaar een flinke afstand zullen skaten en ook alle spullen gaan testen. Overbodig is het om te zeggen dat we hier erg veel zin in hebben!
Ik ben m’n tas nog aan ’t pakken terwijl ik een smsje krijg van Paul: “Ik weet het, ik weet het, heel kinderachtig. Ik kon niet wachten dus ik ben al op het station incl kopje koffie.” Ietwat opgejaagd prop ik mijn laatste spullen in mijn tas en voor ik het weet rij ik de Langestraat uit richting station. Paul staat al een tijdje te wachten, maar gelukkig in de zon, dus er is geen reden tot klagen. Snel een kaartje kopen en dan naar ’t goede perron. Terwijl we ’t perron oplopen vraag ik terloops aan Paul: “Zeg, ehhh… Dit weekend gaan we skaten toch?” Paul kijkt me een beetje vaag aan door mijn enigszins rare vraag. “Maarre, waar is je skateboard dan?!” Paul schrikt op en rent weg. Jahoor, we zijn nog niet weg of het avontuur neemt al een onverwachte wending – Paul heeft zijn board laten staan bij de kaartjesautomaat! Even later komt hij lachend, maar ook schamend de trap weer af. “Kom, snel weg hier!”
In Heerhugowaard stapt Sjoerd op, waarna de trein doortuft naar Den Helder. Eenmaal in Den Helder skaten we een klein stukje om vervolgens de boot naar Texel te pakken. Sjoerd is nog nooit op Texel geweest en is verbaasd als we de boot opgaan. “Te gek man, we gaan met de boot!” Hij heeft ongeveer de hele wereld al gezien, behalve Texel. Sjoerd, ’t siert je dat je zelfs dit nog cool vindt!
Gelukkig, we zijn er! Texel heeft erg veel voordelen: perfect geasfalteerde wegen om te skaten, vriendelijke mensen, leuke dorpjes en heel veel gezellige schapen. Echter heeft Texel ook één groot nadeel en dat is wind! ’t Waait er echt altijd!! We kiezen ervoor het eerste stukje tegen de wind in te gaan, dan kan het daarna alleen nog maar meevallen. Over het Molwerk rijden we richting Den Hoorn tot het punt dat we een mooie downhill zien. Deze moet gereden en gefilmd worden! Ik besluit de eer aan Paul en Sjoerd te laten dus ik ga filmen. De downhill lijkt aardig, maar niet al te heftig, maar dat blijkt niet waar… Paul knalt als een formule 1 wagen de berg af en Sjoerd zit hem aardig op de hielen. Hoe dichterbij ze komen, hoe harder ze gaan! Zelfs zo hard dat de centrifugaal krachten besluiten er een punt achter te zetten en ze beide uit de bocht te laten vliegen! Gelukkig vallen ze naast de weg en kunnen ze er eigenlijk alleen maar om lachen, er is dus niet veel aan de hand. “Valt wel lekker zacht, al die schapenpoep”, zegt Sjoerd lachend met zijn broek vol vlekken.
Eenmaal in Den Hoorn stoppen we op een kruising voor een slokje water en om te bekijken waar we heen gaan. Rustig staan we te genieten van de Texelse natuur en vreugde, totdat een auto het voor elkaar weet te krijgen om keurig netjes over mijn skateboard te rijden. Juist ja, er over heen!!! Gelukkig reed ze over mijn truck, dus er is wonder boven wonder niets aan de hand. Stel je voor, nog geen 10 kilometer onderweg en dan al één board kapot en bijna één board kwijt…
Na de hele middag te hebben geskate is het helaas niet meer van dat mooie weer. Ergens tussen Den Hoorn en De Koog begint het flink te regenen en wagen we ons alle drie aan onze waterdichte jas en regenhoes voor de rugzak. Eenmaal in De Koog besluiten we dat Den Burg toch gezelliger is, dus gaan we nog maar even door, we zijn nu toch al nat… Als we Den Burg inrijden, is het gelukkig net gestopt met regenen en is het de hoogste tijd voor een koud biertje. We treffen de lokale bioscoop en trakteren ons op het welverdiende drankje! Doordat we alle drie dezelfde kleding dragen en ook nog eens op een longboard rijden, krijgen we veel bekijks en nu in de bioscoop ook aanspraak: “Zo, wat gaan jullie doen?” Na een korte uitleg wordt er positief gereageerd. ’t Mooie is dat dit eigenlijk altijd gebeurt en juist dat maakt dit project alleen maar mooier, leuker en beter!! Als het biertje op is merken we dat we toch al aardig wat kilometers hebben afgelegd en dat het niet in je (letterlijk) koude kleren gaat zitten. Aardig melig van het kleine beetje alcohol in ons bloed gaan we op zoek naar een camping. De meest dichtstbijzijnde schijnt in De Koog te zijn en daar komen we pot-jan-drie-dubbeltjes net vandaan! We besluiten niet terug te gaan, dus zetten onze zinnen maar op Den Hoorn. Eén nare bijkomstigheid: Den Hoorn ligt zes kilometer van Den Burg en we hebben ook nog eens volle bak wind tegen… Het kan helaas niet altijd meezitten!
Wat ook niet meezat was het eten wat we mee hadden genomen. Gedroogd voedsel voor heel stoere mensen die in de meest barre omstandigheden bivakkeren, dus echt een maaltijd voor ons! Vol verwachting en rammelend van de honger neem je de eerste hap en dan… Jammer! Na deze tegenslag gaan we op hoop van zegen richting de kantine om te kijken of we daar misschien nog iets kunnen eten. Het is ondertussen rond 22:00, dus we houden ons hart vast. “Heb je misschien nog iets warms te eten voor ons?”, vraagt Paul beleefd. “Nou, jullie treffen het, want ik heb precies nog 3 gehaktballen die ik wel even kan klaarmaken.” Het geluk lijkt aan onze zijde, maar helaas, niets is minder waar… Deze sompige, ondefinieerbare stukken materie smaken noch ruiken naar een gehaktbal. Omdat de barman zo zijn best heeft gedaan besluiten wij de ballen met huid en haar op te eten. Alweer jammer! De barman, Kevin, blijkt een aardige gast die ons de ins & outs van biljart leert en ons voorziet van een paar gratis pintjes. Helemaal zo’n slechte jongen niet!
18 April 2006, door Sjoerd
Bij nacht een man, bij dag 2 een man.
Nadat Kevin ons gedag had gezegd zijn we naar “huis” gegaan, of beter gezegd naar onze 3 kleine huisjes. Laat ik eerst zeggen dat we fantastisch mooie spullen hebben voor onze reis, maar ze zijn gemaakt voor de zomer… “Dan heb je niet zo’n dikke slaapzak nodig.” Ik hoor het Paul nog zeggen!
Het hoofd van Niels toen de rits van zijn tent open ging is onbeschrijfelijk, letterlijk. Maar ik ga het toch proberen: Belabberd, klote, verrot, zwak, moe en chagrijnig. Het was dus koud, echt koud! Paul werd al niet veel beter wakker. Hij had de blik van een pitbull en helaas lag de camera in zijn tent. Aangezien ik het niet zo heb op honden, zijn er van dit prachtige moment tot mijn grote spijt dus geen foto’s. In tegenstelling tot de anderen had ik mijn winter slaapzak mee en je begrijpt wel wie er dus koffie moest zetten… Na een lekker warm kopje koffie en een ontbijt van drop-mix ging het gelukkig allemaal wat beter.
Omdat we wat later aan kwamen op de camping hebben we niet kunnen in-checken. Op Texel moet je daarom dubbel (!!!) betalen als je er weer af gaat. Wat wij uiteraard onzin vinden! Na elkaar een beetje op te lopen hypen over hoe stom deze regel was, waren we het allemaal eens dat we niet meer dan normaal gingen betalen en anders maar niet! “Dat wordt 13,50 meneer”, zei de ontzettend vriendelijke dame van de camping. Uiteindelijk hadden we dus voor slechts 4,50 pp één van de mooiste campingspots op Texel.
En de zon begon te schijnen…
Paul en ik voelden de spiertjes wel weer even trekken op de eerste meters. Niels niet, Niels is stoer! Zo zwaar als ik het aan het eind van de vorige dag had, zo zwaar had ik het nu weer. Maar Sjoerd wil ook stoer zijn en zeurt niet. Lekker stukje geboard naar de Koog en daar een beetje gebrunched en geshopt. Het is een gezellig dorp met veel stelletjes in dezelfde jassen, daar voelen wij ons wel thuis. Na een rib uit ons lijf te hebben betaald, zijn we terug geboard naar de boot.
De boot naar Texel is eigenlijk een pond en ontzettend ongezellig rond deze tijd. Voordelen: Altijd ruimte bij het toilet en de koffiemachine. Nadelen: geen tax-free shopping of casino. Het is dan ook maar 20 minuten varen… Terug op het vaste land hebben we de trein richting huis genomen.
30 Uur nadat ik maandag weg ging zit ik weer thuis op de bank, bijna 55 km geboard, moe, nat en vies maar wel voldaan!
Op naar 3 fantastische weken!!
